بعد از رفتنت رسم نوازش در غمي خاکستري گم شد و گنجشکي که هر

 روز از کنار پنجره با مهرباني دانه بر ميداشت...تمام بالهايش غرق در اندوه

 غربت شد  بعد از رفتنت آسمان چشمهايم خيس باران شد  بعد ار رفتنت

 انگار کسي حس کرد که من بي تو تمام هستي ام را از دست خواهم داد

 کسي حس کرد که من بي تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

کاش اي دوست تو ميدانستي سفره من خاليست از محبت از عشق و در

 اين خانه سرد ، پشت اين پنجره ها دل من زندانيست و نگاهم هر روز ،

روي ديوار بلندي که ميان من و توست مي شمارد با خويش روزهايي را که

 بي تو سر کرد صبور بي تو پژمرد در اين تنهايي ولي افسوس که ديگر دير

 است من به اين تنهايي انچنان مانوسم که اگر روزي باز , بگشايد دستي

 در زندان مرا  شوق پروازم نيست

آن کس که می گرید یک غم دارد

آن کس که می خنددهزارو یک غم دارد

مرگ من معنی زنده شدن است                                                

                        زندگی مبحس و زندان و تن است

گر تو خواهی مرا شاد کنی                                                                            

                         بهترین هدیه به من مرگ من است

کاش می شد عشق را پرپر کنم

                                 شادی را با شقایق سرکنم

کاش می شد قطره قطره پرکشم از بام او

                                داغ تنها ماندنم را وا کنم

کاش می شد دل به دریا بسپارم

                               عشق بی آغاز را پایان کنم

کاش می شد در نگاه پنجره

                               دردهای قلب را رسوا کنم

کاش می شد عمر را تکثیر کرد

                              لحظه ی دیدار را تجدید کرد

کاش می شد اشک را تهدید کرد

                             فرصت لبخند را تمدید کرد